Historiek van de club

Het KIWO (Koninklijk Instituut Woluwe), de bakermat van de Vreugdestappers

Raar maar waar ! De “conceptie” van de Vreugdestappers gebeurde in het orthopedagogisch centrum KIWO te Sint-Lambrechts-Woluwe. Dit instituut was de eerste inrichting in ons land waar het brailleschrift als lees- en schrijfmethode bij het onderricht aan blinden werd aangewend. Het instituut startte in 1835 in de Violettestraat te Brussel, op initiatief van Kanunnik Petrus Jozef Triest, de stichter van de Congregatie der Broeders van Liefde. In 1878 verhuisde het naar zijn huidige verblijfplaats in de Georges Henrilaan te Sint-Lambrechts-Woluwe. In 1935 werd er de eerste klas voor slechtziende kinderen in België opgericht.

Pascal Goossens

Pascal Goossens

Eind der jaren ’70 volgden Pascal Goossens uit Huldenberg en Ronny Van Herck uit Retie hier bijzonder onderwijs. Zij leerden mekaars interesses vooral kennen tijdens de “vakantiekolonies”. Naast skiën in de kerstvakanties werden speurtochten en andere vermakelijkheden georganiseerd en, vooral er werd veel gewandeld. Tijdens één van hun verblijven in de kampplaats te Liezele (Puurs) waren ze getuigen van de doortocht van de “Dodentocht van Bornem”. Dat leek Ronny en Pascal wel een interessante uitdaging en in 1979 namen 17 kinderen en personeelsleden van het KIWO-instituut een eerste maal deel aan deze befaamde en loodzware mars. Wie gedacht had dat hun goesting nu wel over zou zijn, kwam bedrogen uit. Nu pas hadden ze de smaak goed te pakken.

Ronny Van Herck

Ronny Van Herck

Tijdens het Paaskamp van 1980, meer bepaald op 1 april, werd een heuse wandelclub opgericht met de naam “Vreugdestappers”, afgeleid van “Vreugdehof”, de naam van de kampplaats in Liezele. De geestelijke vader van de club was Broeder Aloïs Mertens, alias “de kok”. Ronny was de eerste voorzitter, en Pascal samen met Jan Minoodt en nog enkele broeders vormden het eerste bestuur. Er werd aanvankelijk aangesloten bij de VWL (Vlaamse Wandel Liga). Daar de club zelf aanvankelijk geen wandeltochten organiseerde hadden ze weinig baat bij dit VWL-lidmaatschap en het werd dan ook al spoedig opgezegd.

De “Vreugdestappers” hadden als club een echte missie : “buitensport voor visueel gehandicapten”. Deze missie wilden ze realiseren door :

  1. stappen echt als sport te beleven (niet even wandelen en dan “pinten” pakken)
  2. geen overladen programma aan te houden (een 2-wekelijkse activiteit was de norm)
  3. slechts leden te aanvaarden met een actieve inbreng (zelf wandelen, blinden begeleiden, zorgen voor vervoer, te slapen leggen, andere hulp, …) en niet een groot aantal “papieren” leden na te streven. De club werd bewust klein gehouden en het ledenaantal schommelde in de beginjaren dan ook rond de 40.
De "eerste" Vreugdestappers

De “eerste” Vreugdestappers

Koken kost echter geld en wandelen in clubverband ook. Via een kennis van de Voorzitster van het Oudercomité werd in de Gazet van Antwerpen van 13 maart 1981 aandacht besteed aan de Vreugdestappers. Hoogst ongebruikelijk werd het rekeningnummer van de club afgedrukt en dit leverde een gift op van 5000 bfr., zowat het startkapitaal van de club. Daarnaast kon de club ook rekenen op de logistieke steun van het KIWO, in het bijzonder het vervoer met “het buske” .

Omwille van deze praktische moeilijkheden en omwille van de visie (stappen als echte sport) werd een eerder beperkt programma, met echter veelal “straffe, langere” tochten afgewerkt. In de winter werd er gerust om dan in februari te starten met de Nationale Wandeldag. Via de 50 km in Kluisbergen in de maand mei en de Nacht van Torhout in juni, werd er opgebouwd naar de 100 km van Bornem (De Dodentocht) in augustus. In november volgde dan meestal nog Brussel-Wetteren.

Stilaan groeide ook de goesting om zelf een tocht te organiseren : “een wandelclub is echter geen wandelclub als ze zelf geen wandeltochten inricht”. Die kwamen er vanaf 1985 met als uitvalsbasis de Kempische gemeente Grobbendonk. Als datum werd een weekend begin juni gekozen, zodat iedereen “gerodeerd” aan de start van de Nacht van Torhout kon komen. Nodeloos te zeggen dat de vriendenkring, de begeleiders van de Vreugdestappers een groot deel van de praktische organisatie op zich namen. Met pa en ma op kop, vertrok de familie Goossens daags voor de tocht met een overvolle “camionette” richting Kempen om ter plaatse ervoor te zorgen dat de dappere wandelaars zich een reuze tocht zouden herinneren. Nog voor de tocht, werd er op nachtelijke uren soep gekookt en als er al geslapen werd, dan was dat een enkel uurtje bivakkeren op een veldbed. Op een bepaald moment bestond er zelfs een “Vriendenkring van de Vreugdestappers” onder leiding van Victor (Rode Kruis) en Jean. Zij zorgden vooral voor de begeleiders. Ook werden er 10 vuistregels gepubliceerd “Hoe kunnen we blinden begeleiden”. Prachtig initiatief want een mens realiseert zich onvoldoende wat het kost aan inspanningen om schoolkinderen buiten de schooluren, tijdens de weekends op te halen (Retie, Huldenberg, …) en samen te brengen om ergens in België te gaan wandelen.

Met 540 wandelaars werd het gestelde objectief van 300 deelnemers moeiteloos bereikt. In de volgende jaren zou dit aantal zelfs oplopen tot 1400.

Gevolg van het succes der tochten was echter dat het kleine, bescheiden blindenclubje evolueerde naar een echte wandelclub. De specifieke missie van de Vreugdestappers geraakte een beetje op de achtergrond. Het streven naar een groot ledenaantal en een groot aantal deelnemers aan de georganiseerde tochten worden de nieuwe waarden van de Vreugdestappers.

Mede door het starten en uitbouwen van hun gezin, verdwijnen Ronny en Pascal wat op de achtergrond begin der jaren 90. De club krijgt een nieuw bestuur, in 1993 verlegt de wandelclub zijn actieterrein volledig naar Huldenberg, verandert zijn naam in de “Vreugdestappers Huldenberg” en sluit aan bij de wandelfederatie Aktivia onder het nummer 386.

De “Vreugdestappers Huldenberg” worden een succesvolle wandelclub.

Onder impuls van het nieuwe bestuur en vooral dank zij het werk van “duivel-doet-al” Georges Goossens kent de club een sterke bloei.

Jammer genoeg komt hieraan een einde wanneer in 2002, bij het helpen op de bouwwerf van één zijner 5 zonen, Georges onwel wordt, valt en sterft.  Op de begrafenis lezen Ronny Van Herck en Willy XX de afscheidsrede. Hieronder wordt deze toespraak grotendeels weergegeven omdat ze het werk van Georges perfect weergeeft, evenals de evolutie van wandelclub de Vreugdestappers.

“Als helpen een passie wordt.

(…) Georges was van bij het begin een drijvende kracht achter de Vreugdestappers. Altijd en overal was hij er als de kippen bij om een begeleidende arm aan te bieden. Georges hielp mensen doorheen alle parcours, paden, wegen en bossen, zelfs wanneer zijn wandelmaatje van dienst een schoen verloor in de modder ontging hem dat niet.

Na verloop van tijd waagde de vereniging zich zelfs aan korte buitenlandse vakanties. Duitsland – meermaals Kaltherherberg-, Nederland, Luxemburg en Frankrijk passeerden de revue en daar speelde Georges een  dikwijls onopgemerkte maar toch essentiële rol : hij zorgde voor transport en bracht menigeen veilig ter plaatse. Bij die uitstapjes werden de “Vreugdestappers” al wel eens de “vreugdetappers”.

Enkele fervente stappers ondernamen elk jaar tijdens de vakanties een grote tocht, waarbij ze alweer op Georges konden rekenen om hun lunch- en andere pakketten naar een vooraf afgesproken plek te brengen. Elk jaar raakten de dappere stappers wel ergens de weg kwijt of ging er iets anders fout waardoor Georges dus geduldig de laatkomers moest staan opwachten. In Vaals, bijvoorbeeld, was de afspraak om één uur aan DE kerk te staan en hij was er ook : maar aan welke kerk, want er waren er maar liefst VIER. Tussen vier en half vijf kwamen de “toeristen” er eindelijk aan, weldoorvoed, want onderweg hadden ze een restaurantje aangedaan. En dat terwijl de arme “lunchleveranciers” het niet hadden aangedurfd hun positie te verlaten en dus nog steeds met de intussen warme lunchpakketten in de koffer de wandelaar stonden op te wachten. En dat terwijl Georges zelf op vakantie liefst als een bourgondiër leefde.

Halverwege de jaren 80 kon de wandelclub niet langer een beroep doen op georganiseerd busvervoer naar de vertrekplaatsen voor hun wandelingen. Dus werd het “carpoolen” als alternatief en ra, ra, ook daar stond Georges meteen paraat. Raakte men ’s morgens niet tijdig op afspraak voor vertrek, dan stond ten huize Georges altijd een bedje gespreid. En ook na een fikse wandeling kon iedereen er van op aan dat hij of zij veilig en wel aan het station of thuis zou worden afgeleverd.

Nadat de Vreugdestappers naar Huldenberg verhuisden kwam pas de ware passie van Georges naar boven : vanaf dat moment bekommerde hij zich om de routeverkenning en begaf hij zich op ongekende paden, boswegeltjes en andere wandelweg- en. De wandelaar moest en zou verwend worden met de beste en de meest uitgekiende route !  Niet voor niks behoorde de Rodebostocht tot de meest uitgelezen tochten van het land volgens de kenners.

Eén tocht per jaar volstond voor Georges evenwel niet. De teloorgegane Meerdaalwoudtocht van de Stellastappers werd door de Vreugdestappers wat graag overgenomen. Het bos is echter niet overal vrij toegankelijk en afspraken met de boswachters waren dus nodig : ook dat deed Georges. En bij afspraken horen onvermijdelijk misverstanden. Ook dat was Georges niet vreemd, maar met een kwinkslag kreeg hij toch alles geregeld.

De werking van elke club vraagt echter ook om financiën. Kaartenverkoop, dat liet Georges liever aan Liliane over. Maar de praktische kant van de fuiven, dat lag hem wel : tappen van pinten, spoelen van glazen, sleuren met bakken en vaten, … . Hij haalde voor niks de neus op ! Omdat een fuif niet altijd zo winstgevend bleek als men zou willen, kwam men op het idee van een volgende grote uitdaging : eetfestijnen op weekends. Ook daar stond Georges weer in voor de materiële organisatie : hij fabriceerde tafels, zorgde voor de nummering ervan. Er was een boel te doen en hij was er altijd bij.  En aangezien men bij zo een gelegenheden als organisator ook mensen ziet die zelf al eens inrichten, moest de club ook daar vertegenwoordigd zijn : Georges en Liliane werden ook daardoor het gezicht van de wandelclub. (…)

Naar Scherpenheuvel 1999

Naar Scherpenheuvel 1999

Georges’ enthousiasme was aanstekelijk, zou je zeggen. Daarom zag hij ook met lede ogen hoe het aantal vrijwilligers voor de organisatie jaar na jaar slonk. Het deed hem pijn te zien hoe sommige tochten als vanzelf daardoor verdwenen. Als een echte doorzetter organiseerde hij dan maar “kleinere” tochten voor de eigen clubleden, zoals laatst nog op 11 augustus : van Huldenberg naar de leeuw van Waterloo.

Elkeen zal het weten : had je een vraag, een idee of een voorstel, je kon ermee bij Georges terecht. Hij was overal voor te vinden : een tocht voor de ambtenaren van de provincie, een trainingsweekend, uitstappen, een Valentijnsweekend aan zee, …. Noem maar op. Misschien was hij niet altijd de meest gemakkelijke persoon als het op organiseren aankwam : alles moest immers perfect zijn. Maar Georges was er wel altijd en je kon op hem rekenen. En dat zijn mensen van een zeldzame soort, echte vrienden.: je weet het pas als je ze moet missen !”

Na het overlijden van haar man, probeert Liliane Loidts nog een tijdje de wandelclub levendig te houden. In 2003 worden echter de organisaties stopgezet en de boeken neergelegd. De Vreugdestappers Huldenberg leiden van dan nog slechts een passief bestaan als Aktivia-club N° 386

Een nieuwe start in 2007

Elk jaar, tijdens het laatste volledige weekend van de maand juni, grijpen in het Tervuurse gehucht Moorsel de Volksfeesten plaats. De folklore en attracties aldaar staan volledig in het teken van het goede doel.  Onder impuls van gewezen voorzitter Emiel Goossens (geen familie van Georges) en een resem vaste en losse medewerkers groeide dit driedaagse volksevenement in de loop der jaren uit tot een vaste waarde op de activiteitenkalender in de Druivenstreek. Wie meer wil weten over deze feesten surft best eens naar de website der feesten www.volksfeesten-moorsel.be .

Binnen het kader van deze feesten werd er jaarlijks ook een jogging georganiseerd waarbij de deelnemers rijkelijk beloond werden met bier en chocolade. Niet te verwonderen dus dat de Volksfeesten elk jaar overspoeld werden door meer en meer joggers. “Trop, c’est trop” en de jogging werd in 2006, met meer den 1400 deelnemers, en met spijt in het hart voor het laatst georganiseerd.

Om dit succesvol evenement en financieel verlies enigszins te compenseren werd er gedacht aan de organisatie van wandelingen. De opvang van de deelnemers zou dan meer gespreid kunnen gebeuren en de andere activiteiten op de volksfeesten zouden terug wat meer ademruimte krijgen.

Er werd gezocht naar een partner onder de Brabantse wandelclubs. Exact drie telefoontjes volstonden om de samenwerking tussen het Volkscomité Moorsel en de Vreugdestappers Huldenberg af te ronden en de twee eerste wandelingen in Moorsel (in 2007) onder het peterschap van de Vreugdestappers en Aktivia te organiseren. Met een beperkt aantal leden en een nieuw mini-bestuur werd de slapende wandelclub weer nieuw lezen ingeblazen.

In 2008 werd in samenwerking met het Sportcentrum van Defensie te Duisburg eveneens de eerste Vivat!-wandelingen georganiseerd. Ook hier staat steun aan minder kansrijke medemensen voorop, namelijk steun aan de gehandicapte kinderen van militairen en rijkswachters.

Tevens deden enkele anciens een enorme inspanning om Huldenbergse clubleden te recruteren en zo opnieuw de erkenning als Huldenbergse sportclub te verkrijgen. Ter compensatie werd dan ook in 2009 een eerste wandeling in Huldenberg georganiseerd.

In 2015 werd de samenwerking met de Volksfeesten in Moorsel stopgezet. In de plaats worden nu een herfstwandeling (Bertem) en een lentewandeling (Moorsel) georganiseerd.

Daarnaast organiseert de club jaarlijks een midweek, één of twee busreizen, een kroegentocht, … .  Het ledenaantal groeit langzaam maar gestaag : van 25 in 2007 naar 107 in 2015.   Maandelijks verschijnt nieuwsblaadje “De Vreugdeklapper”.

Hoe het met de club heden ten dage gaat, leest U allicht elders op deze website.

(PS : Het eerste deel van de tekst werd opgesteld op basis van een interview met Pascal Goossens en Ronny Van Herck in 2010 in café de Sportwereld aan het station van Leuven naar aanleiding van het 30-jarig bestaan van de club.  Pascal komt op 19 januari 2011 om het leven bij een tragisch ongeval … in het station van Leuven). Liliane Loidts overlijdt na een langdurige ziekte in mei 2015 in Middelkerke).

 

 

Reacties zijn gesloten.