Over ons
De geschiedenis van de Vreugdestappers (1980 - 2010)
1. Het KIWO (Koninklijk Instituut Woluwe), bakermat van de Vreugdestappers
Raar maar waar ! De “conceptie” van de Vreugdestappers gebeurde in het ortho-pedagogisch centrum KIWO te Sint-Lambrechts-Woluwe. Dit instituut was de eerste in-richting in ons land waar het brailleschrift als lees- en schrijfmethode bij het onderricht aan blinden werd aangewend. Het instituut startte in 1835 in de Violettestraat te Brussel, op initiatief van Kanunnik Petrus Jozef Triest, de stichter van de Congregatie der Broeders van Liefde. In 1878 verhuisde het naar zijn huidige verblijfplaats in de Georges Henrilaan te Sint-Lambrechts-Woluwe. In 1935 werd er de eerste klas voor slechtziende kinderen in België opgericht.
Eind der jaren ’70 volgden Pascal Goossens uit Huldenberg en Ronny Van Herck uit Retie hier bijzonder onderwijs. Zij leerden mekaars interesses vooral kennen tijdens de “vakantiekolonies”. Naast skiën in de kerstvakanties werden speurtochten en andere vermakelijkheden geörganiseerd en er werd vooral veel gewandeld. Tijdens één van hun verblijven in de kampplaats te Liezele (Puurs) waren ze getuigen van de doortocht van de “Dodentocht van Bornem”. Dat leek Ronny en Pascal wel een interessante uit-daging en in 1979 namen 18 kinderen en personeelsleden van het KIWO-instituut een eerste maal deel aan deze befaamde en loodzware mars. Wie gedacht had dat hun goesting nu wel over zou zijn, kwam bedrogen uit. Nu pas hadden ze de smaak goed te pakken
Tijdens het Paaskamp van 1980, meer bepaald op 1 april, werd een heuse wandelclub opgericht met de naam “Vreugdestappers”, afgeleid van “Vreugdehof”, de naam van de kampplaats in Liezele. De geestelijke vader van de club was Broeder Aloïs Mertens, alias “de kok”. Ronny was de eerste voorzitter, en Pascal samen met Jan Minoodt en nog enkele broeders vormden het eerste bestuur.
De “Vreugdestappers” hadden als club een echte missie : “buitensport voor visueel gehandicapten”. Deze Missie wilden ze realiseren door :
1. het stappen echt als een sport te beleven (niet even wandelen en dan “pinten” pakken)
2. geen overladen programma aan te houden (een 2-wekelijkse activiteit was de norm)
3. slechts leden te aanvaarden met een actieve inbreng (zelf wandelen, blinden begeleiden, zorgen voor vervoer, te slapen leggen, andere hulp, …) en niet een groot aantal “papieren” leden na te streven. De club werd bewust klein gehouden en het ledenaantal schommelde in de beginjaren dan ook rond de 40.
Stilaan groeide ook de goesting om zelf een tocht te organiseren : “een wandelclub is geen echte wandelclub als ze zelf geen wandeltochten inricht”. Die kwamen er vanaf 1985 met als uitvalsbasis de Kempische gemeente Grobbendonk. Als datum werd een weekend begin juni gekozen, zodat iedereen “gerodeerd” aan de start van de Nacht van Torhout kon komen. Nodeloos te zeggen dat de vriendenkring, de begeleiders van de Vreugdestappers een groot deel van de praktische organisatie op zich namen. Met pa en ma op kop, vertrok de familie Goossens daags voor de tocht met een overvolle “camionette” richting Kempen om ter plaatse ervoor te zorgen dat de dappere wan-delaars zich een reuze tocht zouden herinneren. Nog voor de tocht, werd er op nachte-lijke uren soep gekookt en als er al geslapen werd, dan was dat een enkel uurtje bi-vakkeren op een veldbed. Met 540 wandelaars werd het gestelde objectief van 300 deelnemers moeiteloos bereikt. In de volgende jaren zou dit aantal zelfs oplopen tot 1400.
Gevolg van het succes der tochten was echter dat het kleine, bescheiden blindenclubje evolueerde naar een echte wandelclub. De specifieke missie van de Vreugdestappers geraakte een beetje op de achtergrond. Het streven naar een groot ledenaantal en een groot aantal deelnemers aan de georganiseerde tochten worden de nieuwe waarden van de Vreugdestappers.
Mede door het starten en uitbouwen van hun gezin, verdwijnen Ronny en Pascal wat op de achtergond begin der jaren 90. De club krijgt een nieuw bestuur, in 1993 verlegd de wandelclub zijn actieterrein volledig naar Huldenberg, verandert zijn naam in de “Vreugdestappers Huldenberg” en sluit aan bij de wandelfederatie Aktivia onder het nummer 386.
2. De "Vreugdestappers Huldenberg" worden een succesvolle wandelclub
Onder impuls van het nieuwe bestuur en vooral dank zij het werk van “duivel-doet-al” Georges Goossens kent de club een sterke bloei. De jaarlijkse Rode Bostocht en de Meerdaalwoudtocht behoorden tot de meest uitgelezen tochten van het land. Samen met andere clubs uit de omgeving (Tornado, Zennetrotters, Tervuren-Bos, Paradijske en de Bollekes) werd in 1998 zelfs de nationale wandeldag georganiseerd. De club ver-broederde ook met de Rhon-club uit Eisenach in Duitsland en zo kwamen korte buiten-landse vakanties, ook naar Oostenrijk, Nederland en Frankrijk op het programma. Fuiven, eetfestijnen en Valentijnsweekends georganiseerd door de Vreugdestappers werden alom gewaardeerd. Jammer genoeg komt hieraan een einde wanneer in 2002, bij het helpen op de bouwwerf van één zijner 5 zonen, Georges onwel wordt, valt en sterft. Na het overlijden van haar man, probeert Liliane Loidts nog een tijdje de wandelclub levendig te houden. In 2003 worden echter de organisaties stopgezet en de boeken neergelegd. De Vreugdestappers Huldenberg leiden van dan nog slechts een passief bestaan als Aktivia-club N° 386.
3. Een nieuwe start met een nieuwe partner
Elk jaar, tijdens het laatste volledige weekend van de maand juni, grijpen in het Tervuurse gehucht Moorsel de Volksfeesten plaats. De folklore en attracties aldaar staan volledig in het teken van het goede doel : elk jaar wordt de opbrengst geschon-ken aan beschutte werkplaatsen uit de omgeving. Onder impuls van gewezen voorzitter Emiel Goossens (geen familie van Georges) en een resem vaste en losse medewerkers groeide dit driedaagse volksevenement in de loop der jaren uit tot een vaste waarde op de activiteitenkalender in de Druivenstreek. Wie meer wil weten over deze feesten surft best eens naar de website der feesten www.volksfeesten-moorsel.be . Binnen het kader van deze feesten werd er jaarlijks ook een jogging georganiseerd waarbij de deelnemers rijkelijk beloond werden met bier en chocolade. Niet te verwon-deren dus dat de Volksfeesten elk jaar overspoeld werden door meer en meer joggers. “Trop, c’est trop” en de jogging werd in 2006, met meer den 1400 deelnemers, en met spijt in het hart voor het laatst georganiseerd.
Om dit succesvol evenement en financieel verlies enigszins te compenseren werd er gedacht aan de organisatie van wandelingen. De opvang van de deelnemers zou dan meer gespreid kunnen gebeuren en de andere activiteiten op de volksfeesten zouden terug wat meer ademruimte krijgen.
Er werd gezocht naar een partner onder de Brabantse wandelclubs. Exact drie telefoon-tjes en de bemiddeling van Aktivia's Ere-voorzitter Willy Casier volstonden om de samenwerking tussen het Volkscomité Moorsel en de Vreugde-stappers Huldenberg af te ronden en de twee eerste wandelingen in Moorsel (in 2007) onder het peterschap van de Vreugdestappers en Aktivia te organiseren. Met een beperkt aantal leden en een nieuw mini-bestuur werd de slapende wandelclub weer nieuw lezen ingeblazen.
In 2008 werd in samenwerking met het Sportcentrum van Defensie te Duisburg even-eens de eerste Vivat!-wandelingen georganiseerd. Ook hier staat steun aan minder kansrijke medemensen voorop, namelijk steun aan de gehandicapte kinderen van militairen en rijkswachters.
Tevens deden enkele anciens een enorme inspanning om Huldenbergse clubleden te recruteren en zo opnieuw de erkenning als Huldenbergse sportclub te verkrijgen. Ter compensatie werd dan ook in 2009 een eerste wandeling in Huldenberg georganiseerd. De tochten kregen de naam van “Memorial Georges Goossens”-wandelingen ter na-gedachtenis van de man die jarenlang een drijvende kracht is geweest achter de wandelclub.
Eind 2010 besloot de familie Goossens zich terug te trekken uit de wandelclub. De wandelingen in Huldenberg werden op verzoek omgedoopt tot "Zomerwandelingen".
De club telt momenteel 56 leden en organiseert dit jaar 4 wandeltochten.
